සැබෑ බන්ධනාගාර ;- “ගාල්ලේ නෝනලා හොදයි”

DSC_0496

මම සුනීතා මුතුනායක. වයස අවුරුදු 54 යි. විවාහක දරුවන් 03 යි. පදිංචිය මිමඩුම, බද්දේගම ගාල්ල වේ. දරුවන් 02 යි. දුව මානසික ආබාදයකින් පෙළෙනවා. එයා විවාහකයි දරුවෝ දෙදෙනයි. ඒ දරුවෝ බලා ගන්නේ මම. බැනා ගොඩක් හොදයි.

“අපේ පුතාට ඇපයක් තිබ්බා. එයා වෙනුවෙන් මාව අරන් ගියා. ඒ උසාවි නොගිය නිසා. වදුරබ පොලිසියෙන් අරන් ගියේ. ගාල්ල බන්ධනාගාරයේ සැකකාරියක් ලෙස දවස් 05 ක් හිටියා. ඇප ලැබුනා. මුදල් ඇපේ රුපියල් 10,000යි. ශරීර ඇප නැහැ. දැන් පුතා ඇතුලේ. ඔහු ප්‍රදීප් ජයමාන්න. අවුරුදු 29 යි. ඔහු ගාල්ල බන්ධනාගාරයේ සැකකරුවෙක් ලෙස සිටිනවා. සොරකම් වලට වරෙන්තු වුනා. ඔහු නඩුවට වාර දෙක තුන ගියේ නැහැ. ඔහුගේ මුදල් ඇපේ රුපියල් 60,000යි. දැන් රුපියල් 5000ක් අඩු කරා. ශරීර ඇප දෙක දෙක තියෙනවා. කුඩු බිවුවා. දැන් කියනවා ඔහු ආයේ කුඩු බොන්නේ නැහැ කියලා. ”

ගාල්ලේ කෑම හොදයි. කෑම ප්‍රමාණවත්. ටොයිලට් 06 ක් විතර තිබුනා. වාට්ටුවේ සැකකාරියන් 35 ක් 40 ක් විතර හිටියා. ටොයිලට් ප්‍රමාණවත්. පිරිසිදුව තිබුනා. පුස්තකාල පහසුකම් ගැන දන්නේ නැහැ. මහන වැඩ එහෙම තියෙනවා. නෝනලා ගහන්නේ නැහැ. පහසුකම් තියෙනවා. ගෙදර දරුවෝ මතක් වුණාම දුකයි.

ජනතා අධිකරණය (52) ;- රොෂාන් මහේෂ් උක්වත්ත නඩුව.

police-brutality- (1)

රොෂාන් මහේෂ් උක්වත්ත එරෙහිව පොලිස් පරීක්ෂක මාරසිංහ වැලිකඩ පොලිසිය හා තවත් තිදෙනෙක්. මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ අංක 252/2006 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංශය වේ. විනිසුරු සලීම් මස්රූෆ්, විනිසුරු පි ඒ රත්නායක සහ විනිසුරු චන්ද්‍රා ඒකනායක යන ත්‍රිපුද්ගල ශේෂ්ට්‍රදිකරන විනිසුරු මඩුල්ල ඉදිරියේ නඩුව විබාග විය. පෙත්සම්කරු වෙනුවෙන් නීතිඥ උපුල් ජයසුරිය සමග නීතිඥ සදමාලි රාජපක්ෂද වගඋත්තරකරුවන් වෙනුවෙන් නීතිඥ උපුල් කුමාරප්පෙරුම නීතිඥ සුරංග මුණසිංහ සහ ජෙෂ්ඨ රජයේ නීතිඥ රියාස් හම්සා පෙනී සිටින ලදී. මෙහි තීන්දුව දුන්නේ 2010.12.15 වැනිදාය.

පෙත්සම්කරු කියා සිටියේ තමාගේ 1978 ආණ්ඩු ක්‍රම විවස්ථාවෙන් සහතික කර ඇති 11, 12, 13(1) සහ 13(2) යන වගන්තින් වල සදහන් මුලික අයිතිවාසිකම් කඩවූ බවයි. මෙහිදී පෙත්සම්කරු නඩු පැවරුවේ මසක කාලය ගෙවියාමෙන් පසුවය. ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවක් පැවරිය යුත්තේ මාසයක් ඇතුලතය. නමුත් මෙහිදී තීරණය වුයේ කාලය නිර්ණය කිරීමේ අබිමතය විනිසුරුට ඇති බවයි. එනම් ඒ අත්හල නොහැකි වාතාවරණයක් තුලයි. එනම් කාලය ගණන් කල යුත්තේ පෙත්සම්කරු අවහිරයකින් මිදුණු දා සිටය. මෙහිදී පෙත්සම්කරුට තිබු අවහිරතාව වුයේ බන්ධනාගාරගතව සිටීමයි.

පෙත්සම්කරුගේ සොහොයුරා මානව හිමිකම් කොමිෂමට පැමිණිලි කළේය. ඒ 2006.02.22 දින පෙත්සම්කරුව බිරිදව සහ මෙහෙකරුව වැලිකඩ පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගත් බවත් 2006.02.24 දින දක්වා ඔවුන්ව එහි රදවා ගෙන ඇති බව කියමිනි. ඔහු පැමිණිල්ලේ ඉල්ලා සිටියේ පෙත්සම්කරුව සහ අනෙක් අයව නිදහස් කර ඔවුන්ට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දෙන ලෙසය. මක්නිසාද වැලිකඩ පොලිසියේදී පෙත්සම්කරුට ඉතා තිරිසන් ආකාරයට පහර දි ඇති බැවිනි.

මානව හිමිකම් කොමිෂමද වැලිකඩ පොලිසියට දුරකතනයෙන් සම්බන්ද වී පෙත්සම්කරුව සහ අනෙක් අයව නිදහස් කර වහාම අධිකරණය ඉදිරියට පමුණුවන ලෙස ඉල්ලා ඇත. සහකාර අධිකරණ වෛද්‍ය නිලදාරී (කොලබ) ඉදිරිපත් කල වෛද්‍ය වාර්තාද පෙත්සම්කරුගේ පිඩාව හා ගැලපිනි.

මෙහිදී 13(2) වගන්තිය පුළුල්ව සාකච්චා විය. එනම් අත්අඩංගුවේ සහ රදවා සිටින නිදහස අහිමි කල පුද්ගලයකු හැකි ඉක්මනින් නීතියේ සදහන් ආකාරයට අධිකරණයක් වෙත ඉදිරිපත් කල යුතු අතර ඊට වැඩි කාලයක් රදවා ගැනීමේදී ඒ සදහා විනිසුරුවරයකුගේ නියෝගයක් ලබා ගත යුතුය. පෙත්සම්කරුව දින 05 ක් රදවා ගෙන සිට ඇත. ඒ නිසා ඔහු සම්බන්දයෙන් 13(2) වගන්තියේ දැක්වෙන මුලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංගනය වී තිබේ.

11 වන වගන්තියට අනුව කිසිම පුද්ගලයකු වදහින්සාවට පාත්‍ර කල නොහැක. පෙත්සම්කරුට පහරදී ඇත. ඔහුගේ අත් හා කකුල් නවා වැලමිට සහ දණහිස් අතරින් අලවන්ගුවක් යවා තිබේ. පසුව ඔළුවට මුහුණට පිටු පසට තට්ටම් වලට සහ දණහිස් වලට බැටන් පොලු වලින් ගසා ඇත. ලි පොල්ලකින් කකුලේ යටි පතුල් වලට පහරදී තිබේ. මෙම තුවාල අධිකරණ වෛද්‍ය වාර්තා සමග ගැලපිනි. පෙත්සම්කරු කොලබ ජාතික රෝහලේ නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලබා ගෙන ඇත.

පොලිසිය කියන්නේ ඔහුව මංකොල්ලයක් සම්බන්දයෙන් අත්අඩංගුවට ගත් බවය. නමුත් පෙත්සම්කරු එය ප්‍රතික්ෂේප කර සිටි. මෙහිදී ශ්‍රියානි එරෙහිව ඉද්දමල්ගොඩ නඩුවේ මාර්ක් ප්‍රනාන්දු විනිසුරුගේ උපුටා ගැනීමක් එනම් අයහපත් චරිතයක් ඇති පුද්ගලයකුටද අනෙක් පුද්ගලයකු හා සමානව වන්දි ලබා ගැනීමේ අයිතිය ඇති බව යන්න යොදා ගැනිණි. මෙහදී තීරණය කල කරුණු අතර පොලිස් ස්ථානදිපති පොලිසියේ සියලු ස්ථාන ගැන එනම් පොලිස් කුඩුව බැරැක්ක ඇතුළුව සුපරික්ෂාකාරී විය යුතුය. ඔහුගේ අනුදැනුමකින් තොරව පොලිසිය බාරයේ සිටින කිසිවකුට තුවාල විය නොහැක.

පෙත්සම්කරුගේ 11 සහ 13(2) වගන්තියේ සදහන් මුලික අයිතීන් කඩවූ බව තීරණය විය. රජය වන්දි ලෙස රුපියල් 80,000ක්ද සහ ගාස්තු ලෙස රුපියල් 20000ක්ද පෙත්සම්කරුට ගෙවිය යුතු විය. විනිසුරු චන්ද්‍රා ඒකනායක තීන්දුව ලියු අතර එයට අනෙක් විනිසුරු දෙපලගේ එකගතාවය හිමි වුනි.

මෙම නඩු තීන්දුව සම්පුර්ණයෙන් කියවීමට පහත සබැදියාව හා යොමු වන්න.

http://www.supremecourt.lk/images/documents/SCFR-252-2006.DecidedOn15.12.2010.pdf

ජනතා අධිකරණය (51) ;- “නිර්වින්දකයාට පොලිසිය පහර දෙයි ” නඩුව.

th

අමරසිංහ ආරච්චිගේ මංගලසිරි එරෙහිව පි එම් සෙනෙවිරත්න සහ තවත් දෙදෙනෙක්. මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ විබාග වූ අංක 264/06 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංසය වේ. පෙත්සම්කරු ඒ ඒ මන්ගලසිරිය. වගඋත්තරකරුවන් වුයේ කුරුණෑගල පොලිසියේ නිළදාරීන් සහ නීතිපතිවරයාය.

විනිසුරු තිලකවර්දන, විනිසුරු ශ්‍රීපවන් සහ විනිසුරු රත්නායක යන ත්‍රිපුද්ගල ශේෂ්ට්‍රදිකරන විනිසුරු මඩුල්ලක් හමුවේ නඩුව විබාග විය. පෙත්සම්කරු වෙනුවෙන් ජනාදිපති නීතිඥ මනොහරද සිල්වා සමග නීතිඥ බණ්ඩාර තලගුනේද වගඋත්තරකරුවන් වෙනුවෙන් නීතිඥ චුලා බණ්ඩාර සහ රජයේ නීතිඥ මාදව තෙන්නකෝන් පෙනී සිටින ලදී. තීන්දුව ලබා දුන්නේ 2010.08.06 වැනිදාය.

පෙත්සම්කරු දඹුල්ල මුලික රෝහලේ නිර්වින්දක ලෙස කටයුතු කළේය. තවද ඔහු දොඩන්ගස්ලන්ද එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප්‍රධාන සන්විදායකද විය. පළමු වගඋත්තරකරු කුරුණෑගල පොලිසියේ පොලිස් පරීක්ෂකවරයකු ලෙසද දෙවන වගඋත්තරකරු කුරුණෑගල පොලිසියේ මුලස්ථාන පොලිස් පරීක්ෂක ලෙසද කටයුතු කරන ලදී.

පෙත්සම්කරුට එරෙහිව ඔහුගේ බිරිද දික්කසාද නඩුවක් හා නඩත්තු නඩුවක් පවරා තිබිණි. මෙම නඩත්තු ගෙවීම පිලිබදව උද්ගතවූ ගැටලුවක් සම්බන්දයෙන් ඔහුව කුරුණෑගල පොලිස් ස්ථානයට කැදවන ලදී. ඒ 2006.06.21 වැනිදාය. මෙහිදී පොලිසිය ඔහුගෙන් ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගත් අතර පසු අවස්ථාවක පළමු වගඋත්තරකරු ඔහුට පහර දෙන ලදී. කිහිපවිටක් ඔහුගේ පිටුපස ප්‍රදේශයට පයින් ගසන ලදී. පපුවටද පහර දෙනු ලැබිණි. ඔහු මේ නිසා බිම වැටුණු අතර එවිටද පළමු වගඋත්තරකරු ඔහුට පහර දෙනු ලැබිණි.

මේ සිද්දියෙන් අනතුරුව ඔහුව කුරුණෑගල මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කර 2006.07.05 වැනිදා දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරන ලදී. ඔහුව රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරපු සැනින් ඔහු කෑගල්ල රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ ප්‍රධාන ජේලර්ට මෙම පහරදීම ගැන ප්‍රකාශයක් කළේය. නමුත් ඔහු වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නිතිඥවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටියද ඔහු මෙම පහරදීම ගැන කිසිවක් අධිකරණයට කියා සිටියේ නැත.

පළමු වගඋත්තරකරුගේ පහරදීම නිසා පෙත්සම්කරුගේ ශරීරය පිටුපස සහ පපු ප්‍රදේශයේ වේදනාවක් හට ගැනිණි. එම ස්ථාන වල තැලීම් තිබිණි. ඔහුට මුත්‍රා පහකිරීම දුෂ්කර වූ අතර මුත්‍රා සමග ලේ වහනය විය. 2006.06.22 ඔහුව වෛද්‍ය නිළදාරී විසින් පරික්ෂා කල අතර පසුව කෑගල්ල ශික්ෂණ රෝහලේ නතර කරන ලදී. එහිදී ඔහුව අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී විසින් පරික්ෂා කරනු ලැබිණි. 2006.07.03 වන දින ඔහුව රෝහලින් මුදා හරින ලදී.

පෙත්සම්කරුගේ 11 වන වගන්තියේ සදහන් මුලික අයිතිවාසිකම එනම් වදහින්සාවට පාත්‍ර වී ඇති බව තීරණය කෙරිණි. පළමු වගඋත්තරකරු පෙත්සම්කරුට වන්දි ලෙස රුපියල් 50,000ක් පුද්ගලිකව ගෙවිය යුතු විය. ගාස්තු අය නොකෙරිණි. මෙම නඩු තීන්දුව තිලකවර්දන විනිසුරුවරිය ලියු අතර එයට ශ්‍රීපවන් විනිසුරුගේ සහ රත්නායක විනිසුරුගේ එකගතාව ලැබිණි.

මෙම නඩු තීන්දුව සම්පුර්ණයෙන් කියවීමට පහත සබැදියාව වෙත යොමු වන්න.

http://www.supremecourt.lk/images/documents/SCFRApplication264_06_06.08.2010.pdf

ජනතා අධිකරණය (50) ;- මහේස්ත්‍රාත්ට ඉදිරිපත් නොකර රිමාන්ඩ් කල නඩුව.

015199

අබේගුනවර්දන, බද්දේගම එරෙහිව දහනායක පොලිස් ස්ථානය බදුල්ල සහ තවත් අය. මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ විබාග වූ අංක 255/94 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංසයයි. පෙත්සම්කරු අබේගුනවර්දනය. වගඋත්තරකරුවන් වුයේ බදුල්ල පොලිසියේ නිළදාරීන් පොලිස්පති සහ නිතිපතිවරයාය.

ප්‍රනාන්දු විනිසුරු, අමරසිංහ විනිසුරු, සහ විජේතුංග විනිසුරු යන ත්‍රිපුද්ගල ශේෂ්ට්‍රදිකරන විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ නඩුව විබාග විය. පෙත්සම්කරු වෙනුවෙන් නීතිඥ කේ තිරාණගම සමග නීතිඥ කිත්සිරි ජයසිංහ පෙනී සිටින ලදී. වගඋත්තරකරුවන් වෙනුවෙන් නීතිඥ ආර් පි හෙට්ටිආරච්චි ජනාදිපති නීතිඥ ඩි එස් විජේසිංහ නීතිඥ එල් කීර්තිසිංහ සහ ජෙෂ්ඨ රජයේ නීතිඥ කේ දර්මවර්දන පෙනී සිටින ලදී. මෙම තීන්දුව ලබා දුන්නේ 1995.12.12 වැනිදාය.

පෙත්සම්කරු කියා සිටින්නේ වගඋත්තරකරුවන් විසින් තමාගේ 1978 ආණ්ඩු ක්‍රම විවස්ථාවේ 11 සහ 13(1) යන වගන්ති වලින් සහතික කර ඇති මුලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංගණය කල බවය. වගඋත්තරකරුවන් ඔහුව 1994.09.05 දින අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් අනතුරුව ඔහුට ඉතා තිරිසන් ආකාරයට පහර දෙන ලදී.

පළමු සිද්දිය ඇති වුයේ එදින රාත්‍රී 7 ට පමණය. පෙත්සම්කරු සහ වීරසිංහ යන අය මෝටර් රථයෙන් බදුල්ලේ වෙළද සලකට යන ලදී. රිය පැදවුයේ වීරසිංහ විසිනි. රථය රථ ගාලක නවතා වීරසිංහ පාන් ගෙඩියක් ගැනීමට කඩයට ගිය අතර පෙත්සම්කරු වාහනයේ රැදී සිටියේය. පළමු හා දෙවන වගඋත්තරකරුවන් එහි පැමිණ මෝටර් රථය ඉවත් කර ගන්නා ලෙස පැවසුහ. එවිට පෙත්සම්කරු රියදුරු නොමැති බවත් ඔහු ආ විගස පිටත්ව යන බවත් පවසා සිටියේය. පසුව වගඋත්තරකරුවන් ඔහුට බැන වදිමින් තර්ජනය කරන ලදී.

පෙත්සම්කරු කියා සිටියේ තමන් රජයේ නිළදාරියකු බවත් මේ බව ජෙෂ්ඨ පොලිස් අදිකරිවරයාට පැමිණිලි කරන බවත්ය. වගඋත්තරකරුවන් කියා සිටියේ තමන් එවැනි පැමිණිල්ලකට බිය නොවන බවය. ඔවුන් පෙත්සම්කරුට පොලිසියට යාමට එන්නයි අඩගැසුහ. වීරසිංහ පැමිණ ඔවුන් පොලිස් ස්ථානයට රැගෙන ගොස් බැස්සු නමුත් ඔහු සහ පෙත්සම්කරු එහි යාමෙන් වැළකිණි. පසුව ආපසු පැමිණෙමින් සිටියදී තවත් යහළුවකු මෝටර් රථයට නංවාගෙන ජෙෂ්ඨ පොලිස් අදිකාරී නිවසට ගොස් සිදුවූ දේ පැමිණිලි කළහ. ජේෂ්ඨ පොලිස් අදිකාරී උපදෙස් දුන්නේ තමා මේ බව මුලස්ථාන පොලිස් පරීක්ෂකට දැනුම් දෙන බවත් ඔවුන්ට පසුදින උදේ 10 ට පොලිස් ස්ථානයට වාර්තා කරන ලෙසත්ය.

දෙවන සිද්දිය වුයේ ජෙෂ්ඨ පොලිස් අදිකාරී නිවසින් ආපසු පැමිණෙමින් සිටියදීය. පෙත්සම්කරු දේවාල පාරින් බසින ලදී. ඔහු පිටුපස පැමිණි වගඋත්තරකරුවන් ඔහුව එලවමින් බැටන් පොලු වලින් පහර දෙනු ලැබිණි. ඔහුව බිම පෙරලා පයින් ගසන ලදී. ඒ අසලින් ඔවුන්ව පසු කර ගෙන ගිය හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු වූ වින්සන්ට් ඩයස් මහතා එය දැක නැවතී ඔහුගේ වාහනයෙන් පෙත්සම්කරුව සහ වගඋත්තරකරුවන්ව පොලිස් ස්ථානය වෙත රැගෙන එන ලදී.

පෙත්සම්කරු දැඩි වේදනාවකින් පසුවූ අතර ඇවිද ගැනීමටද නොහැකි විය. ඔහුව බදුල්ල රෝහලට ඇතුලත් කෙරිණි. ඔහුව පරික්ෂා කල ෙෙවද්‍යය නිළදාරී ඔහුව නැවත පොලිසියට බාරදීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඔහුව රෝහලේ නතර කර ගැනිණි. ඔහු එහි 1994.09.23 තෙක් නේවාසිකව සිටියේය. පෙත්සම්කරු කියා සිටින්නේ තමාව මහේස්ත්‍රාත්වරයකු හමුවට ඉදිරිපත් නොකර රක්ෂිත බන්දනාගාර ගත කිරීමේ නියෝගයක් ලබා ගෙන තිබු බවය.

වගඋත්තරකරුවන් කියා සිටියේ පෙත්සම්කරු බීමතින් සිටි බවත් රාජකාරියට බාදා කළ බවත්ය. අදිකරණයේදී මෙම සියලු කරුණු ප්‍රතික්ෂේප වූ අතර පෙත්සම්කරු නඩුව ජයග්‍රහණය කරන ලදී. ඔහුට වන්දි ලෙස රු 50,000ක්ද ගාස්තු ලෙස රු 10,000ක්ද ලැබිණි. පෙත්සම්කරුට එරෙහිව වූ අපරාධ නඩුවේ සහතික පිටපතක් ශේෂ්ට්‍රදිකරණයට ලැබීමට සලස්වන්නයැයි බදුල්ල මහේස්ත්‍රාත්ට නියෝග කරන ලදී.

මෙම නඩු තීන්දුව ප්‍රනාන්දු විනිසුරු ලියු අතර එයට අනෙක් විනිසුරු දෙපලගේ එකගතාවය හිමි විය.

මෙම නඩුවේ සම්පුර්ණ තීන්දුව කියවීමට පහත සබැදියාව වෙත යොමු වන්න.

http://www.janasansadaya.org/page.php?id=469&lang=en

ජනතා අධිකරණය (49) ;- 14 හැවිරිදි මල්ෂා කුමාරිගේ නඩුව.

children_playing

මල්ෂා කුමාරි එරෙහිව නිහාල් මහින්ද සහ තවත් අය. මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ විබාග වූ අංක 6145/95 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංසයයි. පෙත්සම්කාරිය වූ මල්ෂා කුමාරි වෙනුවෙන් මානව හිමිකම් සහ සංවර්දනය උදෙසා නීතිඥයෝ නමැති සංවිදානයේ නීතිඥ නාලිකා කුමුදුනි කළුපහන මෙනවිය මෙම මුලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම ගොනු කරනු ලැබිණි. වගඋත්තරකරුවන් වුයේ හුංගම පොලිසියේ ස්ථානදිපති, පොලිස්පති සහ නිතිපතිවරයාය.

මෙම නඩුව විබාග වුයේ වැඩබලන අගවිනිසුරු ප්‍රනාන්දු, විනිසුරු දිරරත්න සහ විනිසුරු ආනන්ද කුමාරස්වාමි යන ත්‍රිපුද්ගල ශේෂ්ට්‍රදිකරන විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේය. පෙත්සම්කාරිය වෙනුවෙන් නීතිඥ කේ තිරාණගම, වගඋත්තරකරුවන් වෙනුවෙන් නීතිඥ ගාමිණී පෙරේරා සහ රජයේ නීතිඥ ඩි රත්නායක පෙනී සිටින ලදී. තීන්දුව ලබා දුන්නේ 1997.08.28 වැනිදාය.

හුංගම පොලිසිය පෙත්සම්කාරියව අත්අඩංගුවට ගත්තේ රන් මාලයක් සොරාගත් බවට චෝදනා නගමිනි. ඇයව අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ අවස්ථාවේදීද කොටුවකින් පහරදී ඇගේ මව සමග ජීප් රථයක දමා ගෙන හුංගම පොලිසියට ගෙනවිත් ඇත. සොර බඩු ඉල්ලමින් හොස් බටයකින් පහර දුන් අතර පසුව කම්මුල් වලටද පහර දෙනු ලැබිණි. පසුව ඔලුව මේසයක් මත තබන ලෙස කියා හෝස් පයිප්පයකින් ඇගේ කොදු ඇට පෙලට පහරදී ඇත. ඇය බිම ඇද වැටුණු විට වගඋත්තරකරුවන් සිය සපත්තු වලින් ඇයව පාගා තිබේ.

ඇගේ මව නොමැතිව ඇයව ජීප් රියක දමා ගෙන බඩු නැතිවූ බව කියන අයගේ නිවසට රැගෙන ගොස් ඇත. එහිදී ඇයව කඹයකින් කොහොබ ගසක එල්ලා හෝස් පයිප්පයකින් සහ ගනකම් කොටුවකින් පහර දි ඇත. මෙයට පොලිස් නිළදාරීන් 04 දෙනෙකු පමණ සහබාගි වී තිබේ. පසුව ඇයව පොලිස් ස්ථානය වෙත රැගෙන එනු ලැබූ අතර එතෙක් අත් දෙක ගැට ගසා තිබිණි.

පසුව පෙත්සම්කාරියගේ මවගේ ඉල්ලීමට දකුණු පළාත් සබා සාමාජිකයකු වූ නීතිඥ අන්ද්‍රහන්නදී මහතාගේ මැදිහත්වීමෙන් ඇයව නිදහස් කෙරිණි. පොලිසිය මෙසේ නිදහස් කිරීමේදී ඇගේ මවට පවසා ඇත්තේ ඇයට ආයුරේද ප්‍රතිකාර ලබා දෙන ලෙසත් රෝහලට රැගෙන යන්නේ නම් පොලිස් පහරදීම නොකියන ලෙසටත් එසේ සිදුවුයේ දෙමාපියන් විසින් පහරදුන් නිසාය යන්න කියන ලෙසත්ය.

වගයුත්තරකරුවන් අධිකරණයට ප්‍රකාශ කලේ පෙත්සම්කාරියට තුවාල සිදුවුයේ ඇයට සිය පියා විසින් පහරදීමත් වැටීම නිසාත් බවය. නමුත් අධිකරණය එය පිළිගත්තේ නැත. තවද පළමු වගඋත්තරකරු නීතිවිරෝදී ලෙස පෙත්සම්කාරියව අත්අඩංගුවට ගෙන රදවා ගත් අතර මහේස්ත්‍රාත්වරයකු හමුවට ඉදිරිපත් නොකලා මෙන්ම වධහින්සාවටද පාත්‍ර කරනු ලැබිණි.

මෙහිදී අධිකරණය කියා සිටියේ “තමන් පොලිස්පති විසින් පොලිසිය සිදුකරන මුලික අයිතිවාසිකම් කඩ කිරීම ගැන පියවර ගනු ඇතයි යන අවශ්‍යතාව නිරීක්ෂණය කල අතර සමහර අවස්ථා වලදී විනය පරීක්ෂණ සදහාද යොමු කිරීම් කල බවය. නමුත් ප්‍රතිචාරය යහපත් නැත. ඒ අනුව අධිකරණය සලකන එකම සහනය වන්දි පිරිනැමීම වේ.”

මෙහිදී පෙත්සම්කාරියට රුපියල් ලක්ෂ දෙකක වන්දියක්ද ගාස්තු ලෙස රුපියල් පන්දාහක්ද හිමි විය.

වැඩ බලන අගවිනිසුරු ප්‍රනාන්දු නඩු තීන්දුව ලියු අතර එයට දිරරත්න විනිසුරුගේ සහ ආනන්ද කුමාරස්වාමි විනිසුරුගේ එකගත්වය හිමි විය.

මෙම නඩු තීන්දුව සම්පුර්ණයෙන් කියවීමට පහත සබැදියාව හා යොමු වන්න.

http://www.janasansadaya.org/uploads/files/81-%20615-1995%20OK.pdf

ජනතා අධිකරණය (48) ;- “රැදවියන්ට කාරුණිකව සහ මානුෂියව සැලකිය යුතුයි “නඩුව.

images

මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ විබාග වූ අංක 4/88 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංසයයි. පෙත්සම්කරු සමන් වේ. වගඋත්තරකරුවන් වුයේ ලිලදාස සහ තවත් අයයි. අගවිනිසුරු රණසිංහ, ප්‍රනාන්දු විනිසුරු සහ අමරසිංහ විනිසුරු යන ත්‍රිපුද්ගල ශේෂ්ට්‍රදිකරන විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ මෙම නඩුව විබාග විය. පෙත්සම්කරු වෙනුවෙන් නීතිඥ ඒ ඒ ද සිල්වා සමහ නීතිඥ කල්යානන්ද තිරාණගම නීතිඥ නිමල් පුංචිහේවා සහ නීතිඥ ජි පි දිසානායක පෙනී සිටින ලදී. වගඋත්තරකරුවන් වෙනුවෙන් ජෙෂ්ට රජයේ නීතිඥ සලීම් මාසුෆ් රජයේ නීතිඥ එෆ් එන් ගුනවර්දන සහ නීතිඥ කාංචන අබේපාල පෙනී සිටියහ. තීන්දුව දුන්නේ 1988 දෙසැම්බර් 12 වැනිදාය.

පෙත්සම්කරු පාසල් ගුරුවරයෙකි. ඔහු කියා සිටින්නේ තමාගේ 1978 ආණ්ඩු ක්‍රම විවස්ථාවේ 11 වන වගන්තියෙන් සහතික කර ඇති මුලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංගණය වූ බවය.1987.07.29 දින ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනිණි. පසුව ඇල්පිටිය මහේස්ත්‍රාත් හමුවට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුව රක්ෂිත බන්දනාගාර ගත කෙරිණි. ඒ ගාල්ල බන්ධනාගාරයේය. මේ සිදුවීම වුයේ එහිදීය.

1987.12.01 දින ඔහුට බන්ධනාගාර නියාමකවරයකු විසින් පහර දෙන ලදී. ඒ සවස 05 ට පමණය. ඒ ජි වාට්ටුවට කෙටි දුරකින් පිහිටි වතුර ටැංකියකින් නාමින් සිටියදීය. මෙම පහරදීම කල පළමුවන වගඋත්තරකරු සි වාට්ටුවේ සහ ඩි වාට්ටුවේ කටයුතු බාරව සිටින ලදී. ඔහු පරික්ෂා කිරීමේදී එම වාට්ටු වල සිරකරුවන් ගණන අඩු වී සිටි අතර ඔවුන් අසල ජල ටැංකියෙන් නාමින් සිටියහ. මෙහිදී ඔවුන්ට ඉවත්ව යන ලෙස කල නියෝගය පිළිනොගැනීම නිසා බන්ධනාගාර නියාමක (පළමු වගඋත්තරකරු) පෙත්සම්කරුට බැටන් පොල්ලකින් පහර දෙනු ලැබිය.

පෙත්සම්කරුගේ වම් අතේ අස්ථි බිදීමට අමතරව තව තුවාලද සිදු විය. පෙත්සම්කරු සදහන් කරන්නේ තමන් නැමට අවසර ගෙන තිබියදීත් ඒ බව වගඋත්තරකරුට ප්‍රකාශ කලද තමන්ට අකණ්ඩව පහරදුන් බවය. පළමු වගඋත්තරකරු තමාව රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කර ඇත්තේ ඇයිදැයි පෙත්සම්කරුගෙන් විමසා ඇත. ඔහු පවසා ඇත්තේ හදිසි නීති රෙගුලාසි යටතේ බවය. එවිට වගඋත්තරකරු “උබලා වගේ බල්ලෝ තමයි ආණ්ඩුව වට්ටන්න හදන්නේ. අපිට වගකීමක් තියෙනවා උබලා වගේ බල්ලන්ට පාඩමක් උගන්වන්න. එවිට උබලගේ අත පය අනාගතයේදීත් මේ වගේ දේවල් කරන්නේ නැහැ” යනුවෙන් පවසා තිබේ.

පෙත්සම්කරු හවස් වරුවේ වාට්ටුව බැලීමට පැමිණි ප්‍රධාන ජේලර්ට මේ බව ප්‍රකාශ කර ඇත. එවිට පසුදින පරීක්ෂණයක් සිදු කෙරිණි. ප්‍රධාන ජේලර් සහ බන්ධනාගාර අධිකාරී (ගාල්ල) ඉතා කඩිනමින් ඔහුව බන්ධනාගාර රෝහලටත් එතනින් ගාල්ල රෝහලටද යවා ඇත. ගාල්ල රෝහලට යැවුයේ ඔහුව අධිකරණ ෙෙවද්‍ය නිළධාරී විසින් පරික්ෂා කල යුතු බැවිනි.

සිද්දිය වූ වහාම පළමු වගඋත්තරකරුගේ වැඩ තහනම් කෙරිණි. මෙම මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුව විබාග වෙද්දී ඔහුට එරෙහි අපරාධ නඩු කාර්ය පටිපාටියද බහා තැබිණි. 132 වන බන්ධනාගාර රීතියට අනුව බන්ධනාගාර නිළදාරීන් සිරකරුවන්ට කාරුණිකව සහ මානුෂිකව සැලකිය යුතුය.

පෙත්සම්කරු සම්බන්දයෙන් 11 වන වගන්තියේ සදහන් මුලික අයිතිවාසිකම් කඩ වූ බව තීරණය කෙරිණි. රුපියල් 15,000 ක වන්දියක් රජය විසින් ගෙවිය යුතු විය.

මෙම නඩුවේ තීන්දුව සම්පුර්ණයෙන් කියවීමට පහත සබැදියාව වෙත යොමු වන්න.

http://www.janasansadaya.org/uploads/files/118-%2004-1988.pdf

ජනතා අධිකරණය (47) ;- වෘතිකයින්ට බලපෑමක් වූ පොලිස් වධහිංසා නඩුව.

th

මේ ශේෂ්ට්‍රදිකරණයේ විබාග වූ අංක 94/93 දරන මුලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ තීන්දුවේ සාරාංසයයි. පෙත්සම්කරු සුදත් පිරිස් වේ. වගඋත්තරකරුවන් වුයේ ගොඩකවෙල පොලිසියේ නිලධාරීන් සහ නිතිපතිවරයාය.

මෙය ප්‍රනාන්දු විනිසුරු, ධීරරත්න විනිසුරු සහ ගුනවර්දන විනිසුරු යන ත්‍රිපුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ලක් ඉදිරියේ විබාග විය. පෙත්සම්කරු වෙනුවෙන් නීතිඥ ටියුඩර් දර්මදාස සමග කේ තිරාණගම සහ ජේ හසන් පෙනී සිටින ලදී. තීන්දුව ලබා දුන්නේ 1994.03.07 වැනිදාය.

පෙත්සම්කරු කියා සිටියේ තමන්ගේ 11, 13 (1) සහ 13 (2) වගන්ති වලින් සහතික කර ඇති මුලික අයිතිවාසිකම් උල්ලංගණය වූ බවය. ඔහු 34 හැවිරිදි ශක්තිමත් සිරුරකින් යුක්ත කාර්මිකයෙකු විය. ඔහු පල්ලෙබැද්ද, කොස්කැටිය ප්‍රදේශයේ සම්පත් ගරාජය පවත්වා ගෙන යනු ලැබිය.

1993.01.13 දින ඔහු මැලේරියා රෝගයෙන් පෙළෙමින් සිටියදී ඔහුගේ සේවය අවශ්‍ය බව පැවසූ ගොඩකවෙල පොලිසියේ නිලදාරීන් ඔහුව මෝටර් රථයක දමා ගෙන පොලිස් ස්ථානයට රැගෙන ගොස් තිබේ. ඔහුව එහිදී පොලිස් කුඩුවට දැමිණි. ඔහු තමාව අත්අඩංගුවට ගත් හේතුව විමසා සිටියද පිළිතුරක් ලැබුනේ නැත. පසුව අනාවරණය වුයේ ඔහුව සිය ගරාජය පිටුපස වූ ගෙයක් මංකොල්ල කෑමට අත්අඩංගුවට ගත් බවය.

පසුව ඔහුව පොලිසිය පිටුපසට රැගෙන යන ලදී. පොලිසියේ ඉහළ නිලදාරීන්ගේ අණ වුයේ ඇත්ත හෙළිවන තුරු ඔහුට පහර දිය යුතුය යන්නය. පොලිස් වගයුත්තරකරුවන් ඔහුගේ කමිසය ගලවා බෙල්ලෙන් අල්ලා ගෙන බිමට තල්ලු කර දම්මවලක් සම්බන්ද කර තිබුණු හෝස් පයිප්පයකින් පහර දෙනු ලැබිණි. එක් වගඋත්තරකරුවකු කැගසා කිවේ පහරදීමට නියම සිරුරක් බවය. මේ ආකාරයට අවස්ථා ගණනාවකදී ඔහුට පහර දෙන ලදී. ඔහුගේ පපුව පිටුපස තුවාල වූ අතර ලේ විදින්නට විය. පසුව ඔහුව බිමට දමා වගඋත්තරකරුවන් විසින් පයින් පාගනු ලැබිය.

පසුව ඔහුගෙන් ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගෙන ගොඩකවෙල රජයේ රෝහලට ගෙන යනු ලැබිණි. ඔහුව එහි ෙෙවයිද්‍යය නිලදාරී විසින් පරික්ෂා කරන ලදී. පසුව ඇබිලිපිටිය මහේස්ත්‍රාත් උසාවියට ඉදිරිපත් කර ඇප මත නිදහස් විය. ඔහු ලුනාවේ සිය මවගේ නිවසට පැමිණියේය. පසුව තමා විසින්ම ලුනාව රෝහලට ඇතුලත්ව එහි දින 04ක් ප්‍රතිකාර ලැබිය.

වගඋත්තරකරුවන් කියා සිටියේ 1993.01.15 පෙත්සම්කරුව ගොඩකවෙල රෝහලේ ෙෙවයිද්‍යය එස් එන් දයාරත්න වෙත ඉදිරිපත් කළ බවත් ඔහු පෙත්සම්කරුගේ කිසිදු තුවාලයක් අනාවරණය කර නොගත් බවත්ය. නමුත් ලුනාව රෝහලේ සහ කොලබ සහකාර අදිකරණ නිලදාරී ෙෙවයිද්‍යය වාර්තා වලින් තුවාල හදුනා ගනු ලැබිණි. ඔහුගේ නීතිඥවරයා වුයේ ඩි එස් බි දසනායකය. ඔහු මෙම නඩුවට දිවුරුම් ප්‍රකාශයක් ඉදිරිපත් කරමින් කියා සිටියේ පෙත්සම්කරු පහරදීම පිලිබදව පැමිණිල්ලක් ඉදිරිපත් නොකළ බවය. බරපතල ගැටලුව වුයේ මෙම නීතිඥවරයා සේවාදායකයාගේ උපරිම සුබසෙත වෙනුවෙන් කටයුතු කළාද යන්නය.

මෙම නීතිඥවරයා සහ ෙෙවයිද්‍යවරයා ගැන කරුණු සලකා බැලීමට අගවිනිසුරුට සහ නීතිපතිවරයාට අදිකරණයේ රෙජිස්ට්‍රාර් මගින් නියෝග කෙරුණු අතර පෙත්සම්කරුට වන්දි ලෙස රුපියල් 50,000ක්ද ගාස්තු ලෙස රුපියල් 5000 ක්ද හිමි විය.

මෙම නඩු තීන්දුව ලීවේ ධීරරත්න විනිසුරුවරයාය. ප්‍රනාන්දු විනිසුරු එයට එකග විය. නමුත් අවසන් නිගමනය සමග ගුනවර්දන විනිසුරු එකග වුවද නීතිඥවරයා සම්බන්ද කාරණාවේදී එකගතාව පල කල සිටියේ නැත.

මෙම නඩුවේ සම්පුර්ණ තීන්දුව කියවීමට පහත සබැදියාව හා යොමු වන්න.

http://www.janasansadaya.org/page.php?id=439&lang=en